เราเดินลงจาก Lobuche Basecamp ที่ความสูง 5000 เมตร สิ่งที่เป็นแรงขับอย่างมากในการเดินลงมาอย่างรวดเร็วชนิดแทบวิ่ง จนมาถึง Dukla ก็คืออยากทานอะไรที่อร่อยๆ รสชาติดี โดยเฉพาะเนื้อสัตว์
(เพิ่มเติม…)Nim Journey
A Legend of Travel
-
-
4 ปีก่อนตรงทางแยกโลบูเช่ (Lobuche) ฉันได้แค่หยุดยืนมองบนทางที่เต็มไปด้วยหิมะปกคลุมขาว ที่นี่เป็นจุดแรกๆที่ฉันได้สัมผัสอากาศเย็น มีหิมะปกคลุมบนทางเดินตลอดเส้นทางที่มุ่งหน้าสู่ EBC ไกด์ชี้ให้ดูเส้นทางขากลับที่เราจะเดินขึ้นไปอีกด้านเพื่อไปโชลาพาส (Chola Pass) ซึ่งเป็นทางเดียวกับเส้นทางที่จะไปโลบุเช่เบสแค้มป์ก่อนจะมีทางแยกข้างหน้าอีกที ฉันถามไกด์ถึงยอดโลบุเช่ ไกด์บอกว่ามองจากตรงที่ยืนนี้ไม่สามารถเห็นได้ ยังจำได้ว่าไกด์เปรยๆว่าไปโลบูเช่เบสแค้มป์นั้นยากกว่าไป EBC แต่ฉันก็ไม่ใส่ใจนัก เพราะโลบูเช่ไม่ว่าเบสแค้มป์หรือยอดก็ไม่เคยอยู่ในหัว สิ่งเดียวที่ฉันจำได้กับโลบุเช่ คือความหนาวเย็น และอาการปวดหัว เวลาใครถามถึงเส้นทาง EBC ฉันมักจะบอกว่าให้ระวังความหนาว และเดินให้ช้าๆที่โลบูเช่ เพราะที่นี่สูงเกือบ 5000 ม. ฉันเห็นหลายคนอาการไม่ดีเป็น ams แถวๆนี้กันเยอะ
(เพิ่มเติม…) -
อาหารที่เบสแค้มป์ ไม่มีเมนูมาให้เลือกเหมือนระหว่างทางเดินที่เราแวะตามทีเฮ้าส์ต่างๆ
ที่เบสแค้มป์ เราต้องนอนเต็นท์ ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก แต่ก็มีเต็นท์สำหรับทานอาหารที่จัดทำโดยพ่อครัวซึ่งมีฝีมือแค่ทำเป็น
อาหารเรียบง่าย ทานแค่ให้อิ่มท้อง เช่นผัดมักกะโรนีที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากผัก 2-3 ใบ แบ่งๆกันไปกับสมาชิกคนอื่น ได้เห็นผักสีเขียวบนที่สูงระดับนี่ต้องดีใจมากๆ
หรือไม่ก็ข้าวกับผัดมันฝรั่งและซุปถั่วจางๆ น้ำใสๆ สลับสับเปลี่ยนวนไปวนมา
ฉันกินแต่ละมื้อได้ไม่มาก จนไกด์บอกว่าให้กินเยอะๆจะได้มีแรง
ก้มลงมองอาหารตรงหน้าแล้วก็สงสัยว่าที่กินได้น้อยเนี่ย มันผิดที่ฉันอ่อนแอ หรือรสชาติอาหารกันแน่
-
การเดินทางไปสนามบินลุกลา จากนี้ไปต้องเดินทางไปขึ้นเครื่องที่สนามบิน Ramechhap ซึ่งต้องนั่งรถจากกาฎมัณฑุไปสนามบินRamecchap 4 ชั่วโมง
ทางเนปาลยังวางแผนให้ผู้ที่เดินทางไปลุกลา ต้องมาขึ้นเครื่องที่ Ramechhap Airport ต่อไปอีก เพื่อลดความแออัดที่สนามบินตรีภูวัน
หลังจากที่แต่เดิมเป็นเพียงแผนชั่วคราว ระหว่างการซ่อมรันเวย์ในช่วงกลางคืนที่ผ่านมา แต่ดูแนวโน้มแล้วอาจจะปรับเปลี่ยนเป็นการถาวร
ตอนที่เดินทางไปเมื่อเดือนเมษาที่ผ่านมายังคิดว่าถ้ากลับมาที่สนามบินตรีภูวัณเช่นเดิม ชาวบ้าน และร้านค้าแถบนี้จะหงอยเหงากันขนาดไหน เพราะตอนนั้นตื่นเต้น ตื่นตากับนักท่องเที่ยวชนิดที่หาของมาขายกันไม่แทบไม่ทัน ร้านอาหารระหว่างทาง ขายดิบ ขายดี มีรถนักท่องเที่ยวไม่ขาดสาย มีประกาศนี้ออกมาคงดีใจกันยกใหญ่ แต่นักท่องเที่ยวจะไปปีนเขา เดินเขาก็ต้องเหนื่อยขึ้นอีกหน่อย เพราะต้องเผื่อเวลาสำหรับนั่งรถอีก 4 ชั่วโมง จากกาฎมัณฑุไปสนามบินราเมชัป (Ramechhap Airport) ทั้งไปและกลับ แถมเส้นทางก็คดเคี้ยวไปตามไหล่เขา นั่งแล้วมึนยิ่งกว่าตอนเดินเขา -
การเดินขึันยอดทีใช้เทคนิค หรือที่เรียกว่า เทคนิคอล พีค (Technical peak) มีการใช้อุปกรณ์เพิ่มเติมที่คนที่หลงเสน่ห์การเดินเขา มีเป้าหมายอยากไปยอดเขาที่สูงขึ้น มีความยากมากขึ้นต้องทราบ และควรเรียนรู้การใช้งานไว้บ้างก่อนที่ขึ้นไปพบกับเหตุการณ์จริง ไม่อย่างนั้นจะไปยืนงงเป็นไก่ตาแตก และสุดท้ายต้องหวังพึ่งไกด์ให้ลากขึ้นไปเพื่อขึ้นไปยืนบนยอดเขา
(เพิ่มเติม…)
Nim Journey 