Nim Journey

Jaisalmer เมืองที่ได้รับฉายาว่า “นครสีทอง” ตั้งอยู่บนที่ราบสูงของทะเลทรายธาร์ทางตะวันตกของอินเดีย ใกล้ชายแดนปากีสถาน โดดเด่นด้วยอาคารบ้านเรือนที่สร้างจากหินทรายสีเหลืองทอง ซึ่งเมื่อกระทบแสงอาทิตย์ในยามเย็น เมืองทั้งเมืองดูราวกับเปล่งประกายเป็นทองคำ สร้างความประทับใจให้ผู้มาเยือนจนยากจะลืมเลือน

หลังจากเมื่อคืนสนุกสนานกับการเดินเล่นร้านขายของใกล้โรงแรม โดยเฉพาะร้านขายถ้วยชาม เช้านี้เราก็ยังไม่หายคึกคัก บอกให้คนขับรถช่วยมองหาร้านขายถ้วยชามแบบเมื่อคืนให้หน่อย ถ้าเจอให้แวะทันที พี่คนขับและเด็กรถก็ไม่รอช้า ช่วยกันสอดส่ายสายตาอย่างขันแข็ง และเมื่อเจอร้านที่ใช่ก็รีบจอดทันที สร้างความสนุกสนานให้พวกเรายิ่งขึ้นไปอีก

ตามแผนที่ตกลงกันตั้งแต่เมื่อคืน พวกเราตั้งใจตื่นเช้าเพื่อไปชมพระอาทิตย์ขึ้นที่ทะเลสาบพุชการ์ เรานัดกับทางโรงแรมให้จัดรถจี๊ปไปส่งตอน 6.45 น. โดยมีการโทรเช็กเวลาพระอาทิตย์ขึ้นล่วงหน้าว่าจะเป็นเวลาประมาณ 7 โมงเช้า แต่เมื่อถึงเวลาจริง กลับกลายเป็นว่าคนที่มาส่งเราคือคุณลุงคนขับรถประจำทริปของเราเอง ท่าทางเหมือนขี้เกียจส่งให้ตรงเวลา เพราะกว่ารถจะออกก็ปาเข้าไป 7 โมงกว่า เรานั่งรอในรถกันนาน คิดว่าอาจให้เด็กรถขับแทน แต่ก็เปล่า แถมก่อนออกลุงแกยังมัวแต่เช็ดกระจก เช็ดพวงมาลัย เปิดเพลงให้เราฟัง แล้วก็เช็ดต่ออีกอยู่นั่นแหละ กว่าจะออกตัวได้ ฟ้าก็สว่างจนหมดความหมายของการมาดูพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว

เมืองแรกที่เราเดินทางมาเยือนในรัฐราชาสถานคือ ชัยปุระ (Jaipur) ตอนแรกไม่แน่ใจว่าออกเสียงยังไงดี จะ “ชัยปุระ” แบบไทย ๆ หรือ “ไจเปอร์” ตามที่เห็นในภาษาอังกฤษ จนสุดท้ายต้องถามไกด์ชาวอินเดีย ซึ่งบอกว่าออกเสียงว่า “จัยปู้ร์” เช่นเดียวกับเมืองอื่น ๆ เช่น จ้อดปู้ร์, อุไดปูร์

จากที่พักของเรา สามารถเดินไปยังทัชมาฮาลได้ไม่ไกลนัก เราจึงออกไปเข้าคิวเป็นกลุ่มแรก ๆ เพราะต้องเดินทางต่อไปยัง Fatehpur Sikri และเมืองชัยปุระ (Jaipur) ในช่วงสาย ทัชมาฮาลเป็นอนุสรณ์แห่งความรักที่กษัตริย์ชาห์จาฮันสร้างขึ้นเพื่อเป็นสุสานให้แก่มเหสีของพระองค์ ใช้เวลาสร้างยาวนานกว่า 22 ปี โดยมีแรงงานมากถึง 20,000 คน งานสถาปัตยกรรมทำจากหินอ่อนสีขาวที่งดงามเหนือคำบรรยาย