Nim Journey

ตามแผนที่ตกลงกันตั้งแต่เมื่อคืน พวกเราตั้งใจตื่นเช้าเพื่อไปชมพระอาทิตย์ขึ้นที่ทะเลสาบพุชการ์ เรานัดกับทางโรงแรมให้จัดรถจี๊ปไปส่งตอน 6.45 น. โดยมีการโทรเช็กเวลาพระอาทิตย์ขึ้นล่วงหน้าว่าจะเป็นเวลาประมาณ 7 โมงเช้า แต่เมื่อถึงเวลาจริง กลับกลายเป็นว่าคนที่มาส่งเราคือคุณลุงคนขับรถประจำทริปของเราเอง ท่าทางเหมือนขี้เกียจส่งให้ตรงเวลา เพราะกว่ารถจะออกก็ปาเข้าไป 7 โมงกว่า เรานั่งรอในรถกันนาน คิดว่าอาจให้เด็กรถขับแทน แต่ก็เปล่า แถมก่อนออกลุงแกยังมัวแต่เช็ดกระจก เช็ดพวงมาลัย เปิดเพลงให้เราฟัง แล้วก็เช็ดต่ออีกอยู่นั่นแหละ กว่าจะออกตัวได้ ฟ้าก็สว่างจนหมดความหมายของการมาดูพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว

เมืองแรกที่เราเดินทางมาเยือนในรัฐราชาสถานคือ ชัยปุระ (Jaipur) ตอนแรกไม่แน่ใจว่าออกเสียงยังไงดี จะ “ชัยปุระ” แบบไทย ๆ หรือ “ไจเปอร์” ตามที่เห็นในภาษาอังกฤษ จนสุดท้ายต้องถามไกด์ชาวอินเดีย ซึ่งบอกว่าออกเสียงว่า “จัยปู้ร์” เช่นเดียวกับเมืองอื่น ๆ เช่น จ้อดปู้ร์, อุไดปูร์

จากที่พักของเรา สามารถเดินไปยังทัชมาฮาลได้ไม่ไกลนัก เราจึงออกไปเข้าคิวเป็นกลุ่มแรก ๆ เพราะต้องเดินทางต่อไปยัง Fatehpur Sikri และเมืองชัยปุระ (Jaipur) ในช่วงสาย ทัชมาฮาลเป็นอนุสรณ์แห่งความรักที่กษัตริย์ชาห์จาฮันสร้างขึ้นเพื่อเป็นสุสานให้แก่มเหสีของพระองค์ ใช้เวลาสร้างยาวนานกว่า 22 ปี โดยมีแรงงานมากถึง 20,000 คน งานสถาปัตยกรรมทำจากหินอ่อนสีขาวที่งดงามเหนือคำบรรยาย

การเดินทางจากเดลีสู่อัคราโดยทั่วไปใช้เวลาราว 5 ชั่วโมง เราจึงต้องตื่นกันตั้งแต่ตีห้าเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง เพราะเกรงว่าจะไปไม่ทันและอาจเที่ยวสถานที่สำคัญไม่ครบตามโปรแกรมทัวร์ อิท—ทัวร์ลีดเดอร์ของเรา—ขอให้ทางโรงแรมเตรียมอาหารเช้าง่าย ๆ อย่างขนมปัง กาแฟ และชาให้ก่อนเวลา เนื่องจากปกติอาหารเช้าเริ่มเสิร์ฟตอนเจ็ดโมงเช้า

เราออกเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิในช่วงบ่าย โดยสายการบินแอร์อินเดีย พร้อมเพื่อนร่วมทริปอีกเก้าชีวิต มุ่งหน้าสู่กรุงเดลลี และเมื่อถึงสนามบินอินทิราคานธีในช่วงเย็น ความรู้สึกตื่นเต้นก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ทว่าการเดินทางยังไม่สิ้นสุด กว่าพวกเราจะฝ่าการจราจรอันคับคั่งไปถึงที่พักก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่ม