Nim Journey

ก่อนจะเริ่มเขียนตอนต่อไป ขอบ่นหน่อยว่าทำไมชื่อเรื่องต้องเป็นภาษาอังกฤษด้วยหว่า :O
ตั้งคำถามกับตัวเองแล้วตอบว่า “วันนั้นที่เขียนลงไปคงดูอินเตอร์ดีมั้ง ครั้งแรกกับการเทรคกิ้งที่เนปาล มันธรรมดาทื่อๆไปเนอะ หรือจะตั้งว่าเสียดายคนไม่ได้ไปไม่ได้เทรค แหม! ก็ดูจะเลียนแบบหนังสือดังเค้าไปหน่อย” บร้า คิดๆๆๆ คิดตั้งนาน คิดไงก็ไม่ออก มัวแต่คิดชื่อเรื่อง ตัวเรื่องก็ยังไม่ได้ลงมือซักที งั้นเอามันทื่อๆ ง่ายๆ นี่แหละวะ

พอแระ เข้าเรื่องดีกว่า

หลังจากได้พักผ่อนสบายๆ ชื่นชมธรรมชาติอย่างเต็มที่ เราทุกคนไม่มีการพูดถึงการเปลี่ยนแปลงแผนการใดๆทั้งสิ้น เดินหน้าต่อไปตามที่ตกลง ซึ่งทุกคนสดชื่นแจ่มใส และยอมรับกับชะตากรรมว่าจะต้องเดินต่อกันอีก 3 วันข้างหน้านี้ได้เป็นอย่างดี
เหมือนดังเช่นทุกเช้าที่อากาศยามเช้ามักจะสดใสรอต้อนรับนักเดินเขาด้วยความสดชื่นเบิกบาน เหมือนเป็นพลังและกำลังใจให้ทุกคนได้ดื่มด่ำธรรมชาติที่งดงามตรงหน้า ยอดเขา Annapurna ยอดFish Tail เผยโฉมให้เห็นเป็นของขวัญตอนเช้าและเป้าหมายข้างหน้าให้กับทุกคน แต่สำหรับกลุ่มเราวันนี้เดินหันหลังไปอีกทางเพื่อมุ่งหน้าไปยังยอด Poon Hill ยอดที่หลายคนมุ่งมั่นเดินขึ้นไปเพื่อชมยอดเขาเหล่านี้ ประชันโฉมกับแสงอาทิตย์ยามเช้า ว่ากันว่าที่นั่นเป็นจุดชมวิวยอดเขาที่สวยงามที่สุด บางคนถึงไม่ได้มาแตะเบสแคมป์เช่นเรา ก็ขอขึ้นไปยังแค่ Poon Hill เพื่อได้ชมความงามของยอดเขาเหล่านี้แทน

วันนี้อากาศสบายๆ เสื้อกันหนาวตัวหนาๆถูกเก็บยัดลงไว้ข้างล่างเป้ เราใส่เสื้อผ้าสบายๆ เพราะหากเดิน เดิน ต่อไป แสงแดด และความเหนื่อยก็จะทำให้เราร้อนขึ้นมาได้  แต่เสื้อกันฝนก็ยังขาดไม่ได้ ห้อยเตรียมไว้พร้อมใส่ตลอดเวลา ซานโต๊สบอกว่าวันนี้เดินประมาณ 5 ชั่วโมง แวะกลางทางกินข้าวกันที่ Chuli ซึ่งเดินไปประมาณ 2.30 ชั่วโมง
วันนี้เราเดินเรียงแถวตามๆกันมา ไม่ทิ้งห่างกันนักไปพร้อมๆกับไกด์และลูกหาบ บรรยากาศเดินเรื่อยๆสบายๆ ด้วยความคล่องและความชำนาญที่เราได้ผ่านความทุกข์ยากในช่วง 4-5 วันก่อนหน้า เส้นนี้ไม่ได้มีความสูงมาก ทำให้ทุกคนค่อนข้างมั่นใจว่าคงจะไม่มีใครและตัวเองเป็น AMS กันเป็นแน่ ก็ในเมื่อสามารถผ่านเส้นทางที่สูงกว่ามาแล้ว การเดินขึ้นเขาก็ไม่ยากเหมือนกับการเดินขึ้นเขาในช่วงขาขึ้นไปยัง ABC ซึ่งมีความสูงมากกว่ายิ่งสูงออกซิเจนยิ่งน้อย แต่เส้นทางนี้จากนี้ไปยังผ่านนาขั้นบันไดสวยๆ ผ่านป่าโปร่ง ซึ่งมีต้นไม้ให้ร่มเงา มีอากาศ และออกซิเจนบริสุทธิ์ให้เราได้เดินสูดล้างปอดกันอย่างเต็มที่ ฉันมีความรู้สึกเหมือนว่าเราได้ผ่านงานยาก งานหินมาแล้ว การเดินไปยัง Poon Hill เส้นนี้ แม้จะยากลำบากอย่างไร มันมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่ายังไงก็ไปถึงแน่ๆ แค่มองทางข้างหน้าเดินไปถึง แล้วก็มองทางข้างหน้าเดินไปถึง วางเป้าหมายการเดินให้สั้นๆง่ายๆ แล้วตื่นเต้นกับโค้งข้างหน้าที่รอเราอยู่ พูดตรงๆว่าฉันเริ่มสนุกกับการเดินไปเรื่อยๆ

เส้นทางนี้จะว่าไปก็ไม่ได้ง่ายดายนัก เรายังต้องเดินขึ้น เดินลง ขึ้นเขา ลงเขาหลายสิบลูกไม่แพ้กัน ช่วงที่ลัดเลาะขึ้นไปตามนาขั้นบันได ก็เหนื่อยแทบขาดใจไม่น้อย เวลาข้ามสะพานแล้วมองเห็นทางขึ้นข้างหน้าที่รออยู่ก็ท้อใจทีเดียว แต่หลังจากการเดินมาหลายวัน ส่วนที่ยากลำบากสำหรับฉันที่ร่างกายเริ่มประท้วงออกอาการก็คือเข่าข้างขวา จะเจ็บมากๆตอนที่ต้องเดินขาลงบันได อย่างที่เราได้รู้มาแหละว่า ที่จริงแล้วการเดินลงคือการลงน้ำหนักที่เข่า เรียกว่าเดินขึ้นก็เหนื่อยแฮ่ก เดินลงเจ็บเข่าตลอดทาง  แต่ใจนั้นสู้ และยังสนุกสนานกับการเดินเทรคตลอดเวลา การที่เราได้เดิน ทำให้เราได้สูดกลิ่นอายจากรอบข้าง มองสองข้างทางอย่างพิจารณา ได้จับและสัมผัสต้นไม้ใบหญ้า รู้สึกดีเวลาลมมาปะทะใบหน้าที่เหงื่อซึมๆ

สองวันนี้เราเดินทางมาถึงปลายทางตามเวลาที่คาด ไม่เกิน 5 โมงเย็นของแต่ละวัน ทุกวันก็ยังคงเจอฝนเช่นเดิม แต่ไม่หนักหนาสาหัสเท่ากับช่วงแรก เสียงพร่ำบ่นคร่ำครวญของพวกเราน้อยลง เพราะเก่งขึ้น เดินกันได้ดี และเรารู้ว่ายังไงก็ยังคงต้องเดินต่อไปสู่จุดหมายเดียวที่เหลือข้างหน้า ไม่มีทางเลือกใดๆ ให้ไขว้เขว้ต่อไป
ที่ Ghorepani เป็นปลายทางในวันสุดท้าย ที่เราจะพักสำหรับการเทรค และเป็นฐานสำหรับการเดินขึ้นต่อในยามเช้าตอนตีห้าเพื่อขึ้นไปชมทิวเขาที่เรียงรายตรงหน้า ฉาบไปด้วยแสงอาทิตย์ที่สาดส่องในยามเช้า การตื่นเช้ากับฉันเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานาน ครั้งนี้ก็ไม่เว้นเช่นกัน แหม ถ้าเป็นไปได้อยากจะนอนรอเพื่อนที่โรงแรมซะมากกว่าด้วยซ้ำ เพราะการขึ้นไปชมพระอาทิตย์ขึ้นเนี่ย มันหาใช่ the must สำหรับตัวเอง แต่การเดินขึ้นไปบน Poon Hill เนี่ยมันพลาดไม่ได้ ถ้าได้เดินซัก 7-8 โมงเนี่ยถึงไหนถึงกัน แต่วันนี้เราเร่งตื่นแต่เช้า แถมต้องเร่งวิ่งขึ้นไปให้ทันแสงอาทิตย์อย่างเพื่อนๆ และนักท่องเที่ยวบางคน สำหรับฉันขอค่อยๆเดิน ดุ่มๆขึ้นไป แค่นี้ก็ปวดหัวแล้ว ฉันเลยได้ถึงช้ากว่าใครเค้า ก็ไม่เป็นไร ช้าหน่อย บนนี้ก็ยังสวยในสายตาของฉัน ยอดเขาทั้งหมดเรียงรายอยู่สวยงามตรงหน้า ทั้งยอด Dhaulagiri ยอด Annapurna south ยอด Fish Tail ดูอลังการยิ่งใหญ่ เต็มตา ขนาดขึ้นมาบนความสูงที่ 3200 เมตร บน Poon Hill ความยิ่งใหญ่ของยอดเขาตรงหน้า ก็ยังตระหง่านและสูงใหญ่ มนุษย์อย่างไร ไม่มีทางเทียบเทียมธรรมชาตินั้นได้เลย

จงมาดูเพื่อให้เห็นความยิ่งใหญ่งดงาม และอยู่ร่วมกับธรรมชาติที่ตระการตา  นั่นเป็นความคิดของฉัน หลังจากนั้นก็เดินวนเวียนรอบๆ ดูให้ทั่วๆ ก่อนจะเดินลง ไปที่โรงแรมเพื่อเก็บสัมภาระทั้งหมด เตรียมตัวเดินทางลงสู่ตีนเขาด้านล่าง อีก 5-6 ชั่วโมงข้างหน้า

ภาระกิจพิชิตเบสแคมป์ และไล่ตามหนึ่งในความฝันของคนที่รักการเดินทางอย่างฉัน สำเร็จสมความมุ่งหมาย เราก้าวเดินกันเป็นหมื่นเป็นแสนก้าว ขึ้นบันไดกว่าหมื่นขั้น ข้ามภูเขาหลายลูก ลำธารหลายสาย สะพานหลายเส้น เดินสวนกับนักเดินทางมากมาย ส่งเสียงทักทาย “นมัสเต” และยิ้มแย้มให้กับผู้คนทุกคนไม่ว่าจะเป็นใคร เราต่างยิ้มแย้มเป็นกำลังใจ และยกย่องหัวใจต่อกันและกัน การเดินทำให้โลกช้าลง มีเวลาสำรวจธรรมชาติรอบข้าง เก็บเกี่ยวความงามตามรายทาง คติสอนใจ เรื่องราวต่างๆผุดขึ้นมาเป็นระยะยามเหนื่อยและท้อแท้ แต่มันพองโตสุดๆเมื่อเราไปถึงที่หมาย และภาระกิจสำเร็จเสร็จสิ้น เรื่องราวของพวกเราถูกนำมาพูดคุยระหว่างกันเมื่อพบหน้า และบางเรื่องราวมันแจ่มชัดมากๆ กับบางก้าวที่เกือบล้ม ล้มไปแล้ว และสองข้างทางที่ผ่านไปพร้อมความเจ็บปวดหรือเสียงหัวเราะ

มันยากที่จะบรรยายบทสรุปของการเดินเทรค แต่สำหรับฉันมันคือการก้าวข้ามบางอย่างที่ฉันเคยคิดว่ายากที่จะทำได้ในวัยที่อายุน้อยกว่านี้ แต่วันนี้กลับสามารถทำได้ในวัยที่มากขึ้น การดูแลสุขภาพร่างกายให้แข็งแรงเป็นเรื่องสำคัญ เพราะฉันยังต้องใช้มันไล่ตามความฝัน และการเดินทางที่ปรารถนาจะไปยืนอีกหลายแห่งในโลกใบนี้

…………………………………………………………………………………………………………………

Day 8  Trekking ฺChomrong-Chuli-Tadapani  6 hrs.
Day 9  Trekking Tadapani-Banthanti (upper)-Deurali-Ghorepani 6 hrs.
Day10 Trekking Ghorepani-Poon Hill-Ghorepani-Banthanti (lower)-Ulleri-Tike dhuka-Hille 8 hrs.
จากนั้นต่อรถจิ๊ปออกมาที่ Nayapul เพื่อขึ้นรถตู้ในตอนเย็นเวลาประมาณ 18.00 น. มาถึงกาฎมัณฑุเวลาประมาณ 02.00 น.
เช้าวันต่อมาเป็นวันสุดท้ายของเราที่เนปาล เตรียมขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพกันค่ะ

จบทริปโหด มันส์ ฮา ได้รสชาติของชีวิตที่หลากหลายเป็นที่จดจำไว้ในความทรงจำของพวกเราทุกคน หลังจากระทมทุกข์ พร่ำบ่นว่าจะบ้าไปแล้ว มาเดินทำไมกัน มาถึงวันนี้ พวกเราต่างนึกถึงเทรคต่อๆไปกันอีกแล้วนะคะ ของแบบนี้ต้องลอง ต้องสัมผัส จึงได้รู้ว่าหากเราข้ามเส้นที่ยากลำบาก และไม่คิดว่าจะทำได้ เราทำทีละก้าว ทีละก้าว แล้วเมื่อถึงปลายทางหันกลับมามอง อุปสรรค ความยากลำบากทั้งหลายมันก็แค่ก้าวผ่าน ความเจ็บปวดเราทิ้งมันไว้ และมันอย่างมั่นใจว่าทุกอย่างเราผ่านได้ และผ่านมาแล้ว มันจบไปแล้ว หลังจากนี้ที่เหลือแก็คือความภูมิใจ และความกล้าหาญที่เจอเรื่องราวข้างหน้าต่อไปอย่างไม่ยี่หระต่อความยากลำบากอีกแล้ว

Pain is temporary , Pride is forever.

ดังนั้นเทรคต่อไปมีแน่ คอยชมกันต่อไป

เช้าวันนี้อากาศไม่ได้สดใสเหมือนยามเช้าในทุกๆวัน แต่ก็ยังดีที่ไม่มีฝนตกให้วุ่นวายใจซ้ำเติมเราไปอีก แต่ข้าวของที่เราจัดการตากไว้ด้านนอกทั้งเสื้อกันฝน รองเท้า ถุงเท้า ผ้าเช็ดตัว ไม่มีอะไรแห้งซักกะอย่างเดียว โดยเฉพาะรองเท้าคู่ทุกข์คู่ยากที่จะต้องสวมใส่เพื่อเดินทางต่อ ซักพักก็ได้ยินเสียงจากคุณต้น เพื่อนของเราแนะนำวิธีการใส่รองเท้าเปียกๆ เพื่อเดินทางกันต่อด้วยการ ใส่ถุงเท้าไปก่อน แล้วเอาถุงก็อปแก็บมาสวมทับจากนั้นค่อยสวมถุงเท้าอีกคู่นึงทับไปอีกที เพื่อให้เท้าเราไม่ชื้นจากความชื้นของรองเท้า และกันน้ำผ่านถุงพลาสติก/ถุงก็อปแก็บนั้น   ในขณะเดียวกันถุงเท้าคู่ล่างก็จะทำให้เราเดินได้สะดวกไม่ลื่น หากไม่สวมทับไปอีกที วิธีนี้ใช้ได้ผลดีทีเดียว ยิ่งถ้าเดินไปเรื่อยๆแล้วไม่เจอฝนอีก รองเท้าก็จะค่อยๆแห้ง เท้าเราก็แห้ง แล้วค่อยเปลี่ยนมาใส่แบบปกติ

พูดถึงถุงพลาสติกแล้ว อีกเรื่องที่อยากแนะนำสำหรับการใส่ของในกระเป๋าเป้แบ็คแพ็ค ให้เราเอาถุงพลาสติกหรือถุงดำ ถุงขยะขนาดใหญ่ใส่รองชั้นนึงก่อนจะใส่เสื้อผ้าและของใช้ จะช่วยป้องกันฝนได้ดีมากๆ เพราะถ้าเจอฝนยังไงก็ต้องชื้น และอาจมีน้ำซึมเข้ามาในกระเป๋าเสื้อผ้าเราแม้ว่าลูกหาบจะหาพลาสติกมาคลุมด้านนอกให้ แต่ก็ยังไม่น่าวางใจเท่ากับเราเอาถุงพลาสติกรองด้านในไว้ก่อน อย่างกรณีของพวกเราที่เตรียมการมาอย่างดี ทำให้พวกเราไม่มีปัญหาเรื่องเสื้อผ้าหรือของใช้เปียกชื้นกันเลย

เส้นทางเดินของเราวันนี้ไม่ไกลมากจาก Bamboo ผ่าน Sinuwa ซึงแบ่งเป็น upper Sinuwa และ lower Sinuwa ไปสิ้นสุดที่ Chomrong ใช้เวลาประมาณ 3-4 ชั่วโมง ตามที่ซานโต๊สบอก อย่างที่ว่าเพื่ออาจไปตัดสินใจกันอีกทีว่าจะไปต่อ หรือกลับโพครากันในวันถัดไป และอย่างน้อยก็ได้เป็นการพักครึ่งหลังจากเดินชนิดที่เรียกว่าตามควาย ตั้งหน้าตั้งตาเดินมาสามสี่วันติดแล้ว
จากBamboo จะยังเป็นเส้นทางที่ผ่านป่าหนาทึบในช่วงแรก แล้วค่อยๆ ผ่านลงมาสู่เส้นทางโปร่งโล่ง มองเห็นนาขั้นบันไดที่เราผ่านมาเมื่อสองวันก่อน ถึงแม้เป็นขาลงจาก ABC แต่เส้นทางก็ยังขึ้นๆลงๆ ไปตามทิวเขา ยังมีบันไดให้เราปีนป่ายเดินขึ้นไม่ใช่น้อย มันเหมือนกันกับว่าบันไดขึ้นสำหรับทางลงจะมีมากกว่าขาขึ้น ABC ด้วยซ้ำ แต่ด้วยความที่ไม่เร่งรีบ เดินกันเรื่อยๆ เหนื่อยก็หยุดพัก ก็ยังพอบรรเทาความเครียดสำหรับพวกเราไปกันได้บ้าง ประมาณเที่ยงๆ ตามเวลาเราก็มาถึง Upper Sinuwa เพื่อทานอาหารกลางวัน หลังจากได้เติมแรงกัน ก็เดินต่อไปเรื่อยๆเพื่อไปยังเป้าหมายต่อไปที่ Chomrong ซึ่งใช้เวลาอีกแค่ 1.30 ชั่วโมง

วันนี้เรามีเวลาได้ชื่นชมวิวทิวทัศน์สองข้างทาง สูดกลิ่นหอมของทุ่งนา กลิ่นบริสุทธิ์จากป่าเขา ละเลียดกับความงามของทิวเขาสูงใหญ่ คุยเล่นกันตลอดทาง ดูเหมือนเพื่อนร่วมทริปหลายคนเริ่มมีความสุขกับการเทรคมากขึ้น เรามีเวลานั่งนิ่งๆดูวิว ดูดอกไม้สวยๆกันอย่างจริงจัง กำลังใจของทุกคนเริ่มกลับมา จนบางคนตะโกนถามมาว่าจะไปหมู่บ้านถัดไปเลยมั๊ย เพราะเรามีเวลาเหลือเยอะ น่าจะไปถึง Chomrong กันประมาณบ่ายสาม แต่ฉันขอว่าให้วันนี้เป็นวันพักดีกว่าเพื่อจะมีแรงต่อสำหรับวันถัดๆไป และเริ่มเป็นที่แน่นอนว่าทุกคนมีเป้าหมายเดียวกันแล้วว่าคงต้องไป Poon Hill กันต่อแน่นอน ที่เหลือแค่ว่าไกด์ของเราจะจัดการแบ่งเวลาและจัดรถมารับเราในวันเทรควันสุดท้ายเพื่อกลับกาฎมัณฑุได้หรือไม่ ซึ่งถ้าหาไม่ได้ พรุ่งนี้เราแทบจะต้องเร่งเดินไม่ต่างกับสามวันที่ผ่านมา
น่าดีใจที่ทุกคนเริ่มมีใจที่จะไป Poon Hill พร้อมกันต่อ เพราะหากเป้าหมายได้ถูกตั้งขึ้นแล้ว แต่ไม่สามารถไปให้ถึงได้ แม้ว่าจะไม่ใช่เป้าหมายหลักในการมาเทรคครั้งนี้ก็ตาม ฉันคงกลับไปด้วยความเสียดายมากๆอย่างแน่นอน ทำให้ฉันรู้สึกขอบคุณและชื่นชมเพื่อนร่วมทริปทุกคนที่เรามีแรง และความสนุกกับการเทรคครั้งนี้ไม่ต่างกัน และเราก็จะได้ความภูมิใจที่เราสามารถทำภาระกิจของเราให้ลุล่วงไปได้ร่วมกัน

บ่ายสามเรามาถึง Chomrong ด้วยความเบิกบานใจ โดยเฉพาะที่นี่ค่อนข้างเป็นหมู่บ้านใหญ่ มีร้านขายของที่ระลึกหลายร้าน เกสเฮ้าส์มากมาย และมีร้านเค้กหน้าตาน่าทานด้วย แต่ปัญหาของเราคือตอนนี้เงินรูปีของพวกเราเริ่มร่อยหรอไปเรื่อยๆ สาเหตุเพราะประเมินเงินแลกรูปีกันมาไม่พอ มีแต่ดอลลาร์ และราคาอาหารบนเขานี้ก็แพงกว่าด้านล่างหลายเท่าตัว เราต้องประหยัดการใช้เงินใช้เท่าที่จำเป็นและสั่งอาหารแต่พอดี ห้ามกินทิ้งกินขว้าง สั่งมากมายตามคำสั่งของผู้คุมเงินในทริปนี้ เราไปกัน 7 คน อาหารสั่งมาอย่างละที่ แล้วต้องมาแบ่ง 8 ตัดแบ่งกัน ช่างน่าสงสารจริงๆ วันนี้พอมาถึงหมู่บ้านใหญ่เราก็เลยไปสอบถามร้านขายของที่ระลึกเพื่อขอแลกเงิน และโชคดีคุณลุงเจ้าของร้านให้เราแลกเงินในอัตราเดียวกับที่ทาเมล (1us=95rp.) แต่คุณลุงก็มีเงินจำกัดให้แลกได้แค่ 200 us. แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้เรามีเงินกันแล้วค่ะ รวยกันแล้ว

รวยกันแล้วก็เลยพกเงินไปหาเค้กช็อกโกแลตที่เห็นโฆษณาป้ายใหญ่ๆทีผ่านมากันได้แล้ว หลังจากที่มองตาละห้อยผ่านมาเพราะไม่มีตังค์กัน :)  แต่แหม เค้กช็อกโกแลตในป้ายโฆษณาเขียนแนะนำซะน่ากิน แต่ปรากฎว่ากินไปแล้ว ทุกคนได้แต่มองหน้ากัน แล้วก็พูดกันว่า อยู่บนเขาขนาดนี้ได้กินเค้กช็อกโกแลตก็ดีถมไปแล้ว 555 คิดเอาเองแล้วกันว่าอร่อยมั๊ยเนอะ

เย็นนี้เราเข้าพักที่โรงแรมเดิมในวันก่อน มีเวลาได้เหยียดแข้งขา นั่งเม้าส์มอย ดูรูปถ่ายที่ผ่านมา พร้อมกับเฮฮากับความภาคภูมิใจที่เราสามารถพิชิต ABC ได้ตามที่ทุกคนหวัง และยิ่งน่ายินดีที่ซานโต๊สแจ้งว่าสามารถจัดหารถมารับเราในวันสุดท้ายเพื่อกลับกาฎมัณฑุได้ นั่นหมายความว่าการเดินของเราเพื่อไป Poon Hill ก็จะไม่ต้องเร่งรัดเวลามากจนเกินไป ระหว่างนั่งรออาหารที่เราสั่งเพื่อมาแบ่งกันกินบนโต๊ะอาหาร สเต็กเสียงฉู่ฉี่ฉ่า ก็ข้ามหัวเราไป ยังโต๊ะข้างๆที่สั่งมากินกันคนละถาด ฉันหันไปขอเพื่อนๆเพื่อสั่งมากินคนละถาดแบบโต๊ะข้างให้หนำใจไม่ต้องแบ่งซักครั้งได้มั๊ย เพราะเรามีเงินกันแล้วนะ เรารวยแล้ว แต่ก็ยังโดนสั่งระงับให้ประหยัดไปก่อน :( สั่งได้แค่ 1 ถาด และต้องเอามาแบ่ง 8 กันเหมือนเดิม
ใจร้ายจริงๆ เพื่อนกรู…….

เย็นนี้ฝนตกเหมือนเดิมตามนัด ตรงเวลา แถมหนักเหมือนเมื่อวานเลย แต่ฉันไม่แคร์ฟ้าฝนแล้วสำหรับวันนี้ เพราะเราได้มาอยู่ในโรงแรมใต้ถุงนอนอุ่นๆแล้วจร้า ตกไปเลย 555
แต่พรุ่งนี้หยุดนะจ๊ะ จะเดินต่อ ^^
และ รองเท้าของเราแห้งสนิท พร้อมเดินต่อแล้วจ้า

……………………………………………………………….

Day 7 Trekking ฺBamboo-Sinuwa-Chomrong 5 hrs.