Nim Journey

เราเลือกเดินขึ้นทาง Rongai เส้นเดียวที่อยู่ทางเหนือของคิลิมันจาโร อยู่ติดกับชายแดนเคนย่า
ในวันแรกเราผ่านป่าฝน มีต้นไม้ใหญ่รื่นรมย์ ปูประดับเต็มลานด้วยหญ้าและดอกไม้เล็กๆดูกระจุ๋มกระจิ๋มน่ารัก
แต่ฉันเดินก้มหน้าก้มตาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ด้วยเหตุที่ฝนตกระหว่างทางเดินของพวกเรา

วันถัดมาเมื่อเดินสูงขึ้นโลกรอบตัวก็ค่อยๆเปลี่ยนไป
ภูมิประเทศเปลี่ยนเป็นเพียงต้นไม้ที่ไม่สูงมากจนถึงเส้นทางที่ดูแห้งแล้ง มีเพียงพุ่มไม้เตี้ยๆ
จากหนาแน่นก็ค่อยๆห่าง และไม่มีเลย
เหมือนเดินอยู่ท่ามกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ
อากาศข้างบนยิ่งสูง ยิ่งเย็น
แต่แสงแดดก็ร้อนแรงไม่แพ้กัน

…เป็นการเดินขึ้นเขาที่ช่างไม่มีอะไรเอาซะเลย แห้งแล้ง สิ้นดี มองไปทางไหน ก็โล้นๆ ร้อนๆ
มีแต่หิน หิน และหิน
เส้นทางเป็นแบบนี้ไปจนถึงเบสแค้มป์
2-3 วันแรกเราใช้เวลาเดินแต่ละวันเพียงแค่ 3-4 ชั่วโมง ถึงแค้มป์ก่อนเที่ยง
ไกด์บอกว่าเพื่อจะค่อยๆปรับตัวกับความสูง ที่สูงขึ้นเรื่อยๆจากการเดินขึ้นเขา
ฉันเองในช่วงวันสองวันก่อนขึ้นยอดก็มีอาการปวดหัวตุ๊บๆ ตัวร้อน เบื่ออาหาร
ซึ่งฉันก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความสูง หรือเพราะไปนอนอบอยู่ในเต้นท์
ถ้าอยู่นอกเต้นท์ก็หนาวลมเย็นที่พัดแรงจับใจด้านนอก อยู่ในเต้นท์ก็ไม่ต่างกับอยู่ในเตาอบ
ตอนนั้นยังคิดว่าไก่โดนอบคงร้อนแบบนี้แหละ

อย่างไรก็ตามทุกอย่างที่ได้เจอและสัมผัสนั้นฉันยังคงชอบ และประทับใจ
ยิ่งประทับใจมากขึ้น เมื่อทางที่เวิ้งว้างนั้น มียอดKibo และ Mawenzi ผลุบโผล่ในเมฆหมอก ให้เห็นตลอดทาง
เวลาเราเห็นเป้าหมายในสายตาแบบนี้
สำหรับฉันมันดูไม่ยากเลยที่คิดว่าจะยืนบนยอดหิมะสีขาวด้านบน จริงๆนะ ………

แต่พอวันขึ้นยอดจริงๆ มันไม่ง่ายอย่างที่คิด ซักนิดเลย แทบคลานกันทีเดียว