ประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะไทย ลาว เขมร เวียดนามและพม่า ต่างเป็นจุดหมายที่นักเดินทางทั่วโลก ตั้งใจจะมาเยือนให้ได้สักครั้งในชีวิต ก็เช่นเดียวกับทางเราก็อยากจะไปเยือนดินแดนห่างไกลอย่างอเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ หรือยุโรป ฉันเที่ยวจนดูเหมือนสนิทสนมคุ้นเคยกับคนแดนไกลดีกว่าคนข้างบ้านที่เห็นหน้าตากันบ่อยๆ แต่ไม่เคยทักทาย ฉันเคยคิดว่าการให้เวลากับประเทศใกล้ๆเป็นเวลา 10-15 วัน ก็ออกจะดูมากเกินไป ฉันเคยคิดว่ารู้จักพวกเขาดีพอ แต่ที่จริงฉันไม่รู้จักพวกเขาสักนิด ดังนั้นตอนนี้ฉันเลยวางแผนกลับมาเดินทางในเส้นทางใกล้ๆ ผสานรวมกับความเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคือง ฉันไม่จำเป็นต้องไปนานๆ แต่ฉันไปบ่อยๆได้ ฉันจะได้ใช้เวลาแต่ละเมือง เพื่อหันกลับมาทักทายและรู้จักคนบ้านใกล้ที่แสนจะมีดีจนใครๆก็อยากมาค้นหา
(เพิ่มเติม…)Nim Journey
A Legend of Travel


-

-

แม่น้ำอิระวดีเป็นแม่น้ำสายยาวที่สุดของพม่า มีต้นกำเนิดมาจากภูเขาในรัฐกะฉิ่น ทางตอนเหนือสุดของพม่าไหลผ่านใจกลางประเทศไปออกสู่ทะเลอันดามันใกล้เมืองย่างกุ้ง ระยะทางรวม 2,170 กิโลเมตร เป็นเส้นทางสัญจรระหว่างเมืองที่มีความสำคัญ นักท่องเที่ยวบางคนนิยมล่องเรือจากพุกาม-มัณฑะเลย์ซึ่งใช้เวลาประมาณ 10 ชั่วโมง ได้ชมทิวทัศน์ระหว่างทางที่งดงาม ชมบ้านกึ่งแพของชาวประมงพม่า
(เพิ่มเติม…) -

ถึงแม้จะมีสายการบินที่บินตรงจากไทยไปมัณฑะเลย์ แต่ดูเหมือนในแผนการเดินทางของคนไทยส่วนใหญ่แล้ว ยังวางมัณฑะเลย์ไว้เป็นเพียงแค่เมืองทางผ่าน หรือจุดไปกลับ โดยให้วันเวลากับที่นี่เพียงแค่ 1 วัน หรือ วันครึ่งเท่านั้น ทั้งที่ในมัณฑะเลย์ และเมืองรอบๆใกล้เคียงมีสิ่งที่น่าสนใจให้ค้นหา และทำความรู้จักหลายแห่ง อ่าน เรื่องน่ารู้เพื่อการเดินทางในมัณฑะเลย์
(เพิ่มเติม…) -

เดือนธันวาคม เริ่มเข้าสู่ low season ของเส้นทางเดินเขาในเนปาล รวมทั้งเส้น Langtang ที่เพิ่งไปเดินมา
(เพิ่มเติม…)
แต่ไกด์บอกว่าถึงจะ low season แต่ก็เป็นช่วงที่ชาวเนปาลที่ออกมาเดินเขาอยู่ ซึ่งระหว่างทางก็จะได้พบกับเด็กวัยรุ่นหลายกลุ่มที่มาเดินเส้นทางนี้ -

ไม่ค่อยได้ดูโชว์บ่อยนัก ที่เนปาลยิ่งเป็นครั้งแรก
Tharu Cultural Program เป็นโชว์เต้นง่ายๆ เคาะกลองตีไม้ฉิ่งฉาบไม่หรูหรา นักท่องเที่ยวคงไปดูตามโปรแกรมที่จัดให้แบบเรา
เราเข้าไปเลือกแถวนั่งต่อแถวที่ว่างต่อมา คิดกันว่าดูไปสักชั่วโมง การเต้นน่าจะธรรมดาๆ อย่างน้อยก็เห็นวิถีเสียงเพลงของคนท้องถิ่นที่แตกต่างไป แต่งงก็ตรงคนท้องถิ่นเข้ามาดูกันพอควร แถมมาทีหลังก็แทรกๆเข้าตามที่ว่างข้างหน้า ซึ่งนั่งกันอย่างหลวมๆ
แบบว่าสนใจ อยากดูกันเหลือเกินการเต้นเริ่มด้วยท่ารำแบบกระบี่กระบอง แนวสู้กันเบาๆ ไม้กระบองนี่ฉันเห็นไกด์และชาวบ้านแถบนี้มักพกพาเวลาเข้าป่า เค้าว่าเอาไว้ป้องกันตัวเผื่อเจอสัตว์ป่า แล้วก็เป็นระบำที่ผู้หญิงมาเต้นรำไปรอบๆ ดูไปคล้ายๆเซิ้งของไทย แต่ฉันว่าของไทยสนุกกว่า บางทีเราคงยังไม่ชินด้วยแหละ ที่ชอบที่สุดเป็นระบำนกยูง มองดูแล้วคนเต้นคงลำบากน่าดูภายใต้ชุดต้องย่อ หรือก้มตัวตลอดเวลา มีจังหวะรำแพนหางให้ตื่นใจ นับว่าเข้าใจทำไม่น้อย คนดูก็คว้ามือถือมาถ่ายกันใหญ่ ฉันเริ่มคิดว่าการแสดงนี้ก็มีอะไรที่น่าดูเหมือนกัน อย่างน้อยก็ดูได้จนจบโดยไม่ง่วงคาการแสดงไป
ระบำนกยูง โชว์สุดท้าย คนเต้นมีการเชิญชวนขึ้นไปเต้นด้วยกัน เรายังคิดใคร้จะขึ้นไปเต้นวะ
ไม่น่าเชื่อ แป๊บเดียว วิ่งขึ้นไปต่อแถวเต้นบนเวทีเต็มเลย
คนเนปาลรักการเต้นกระมัง 
ปล. ไกด์บอกว่าชาว Tharu ที่อาศัยใกล้อุทยานแห่งชาติจิตวัน เป็นกลุ่มคนที่ย้ายมาจากอินเดีย แถบราชาสถาน



