Nim Journey

เมื่อคืนฉันหาไว้แล้วว่าร้านอาหารเช้าอยากลองคือ ร้าน 126 ร้าน local ที่ดูคึกคักจากรูปรีวิว หน้าตาอาหารคล้ายไทยปนจีน มีข้าวหน้าหมู ปาท่องโก๋ ขนมปัง ก๋วยเตี๋ยว…มั่วๆ ดีแบบน่าลอง ตอนเช้าก็แค่เดินทางเดิมไปทางเดียวกับร้านบะหมี่ David แต่เลยไปอีกหน่อย ผ่านวัด อุณาโลม บรรยากาศเช้านี้ดีผิดคาด ลมเย็นสบายกว่าสองวันก่อนอย่างชัดเจน

ร้าน 126 อยู่หัวมุมตลาด คนเยอะสมชื่อ พนักงานพาไปนั่งโต๊ะรวมกับชายชาวเขมรที่นั่งอยู่ก่อน ซึ่งก็ดูใจดี ช่วยเรียกพนักงานมารับออร์เดอร์ให้เราด้วย ฉันสั่งข้าวหน้าหมูอบน้ำผึ้ง บะหมี่น้ำหมู และแน่นอน…ปาท่องโก๋ ส่วนปันน์เลือกขนมปังกับเนื้อตุ๋น รสชาติก็ใช้ได้ ไม่ว้าว แต่ก็เข้าใจได้ว่าทำไมร้านถึงคนเยอะ — เพราะมัน “ง่าย อิ่ม ถูก”

(เพิ่มเติม…)

เช้านี้ตื่นขึ้นอย่างสดชื่น หลังจากวันแรกที่ทั้งยาวและเหนื่อยล้า แปดโมงกว่า เราเดินออกจากที่พัก ไปหาอาหารเช้าที่ร้าน Enso เมนูที่เลือกคือ Egg Benedict เป็นครั้งแรกที่ได้ลอง และก็ไม่ผิดหวัง ซอสฮอลแลนเดสรสกลมกล่อม หอมมัน ราดทั่วขนมปังกรอบนอกนุ่มในอย่างลงตัว เสริมพลังเช้าให้กับวันหนักๆ ที่กำลังจะเริ่มต้น ตามด้วยกาแฟสองแก้ว — อเมริกาโน่ร้อน กับลาเต้เย็น — ช่วยเติมแรงใจให้พร้อมเดินทาง

เราเรียกสามล้อเครื่องให้ไปส่งที่ Choeung Ek Killing Field อยู่นอกเมืองพนมเปญออกไปประมาณ 13 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ในรถแวะซื้อหน้ากากอนามัยที่ลืมหยิบติดมา แค่ 500 เรียล (ราวๆ 5 บาท) เท่านั้น

(เพิ่มเติม…)

ไฟลต์ดีเลย์เล็กน้อย แต่เราก็มาถึงสนามบินพนมเปญราวสิบโมงเช้า ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนคร่าวๆ ที่วางไว้ แวะแลกเงินไว้เล็กน้อย — 50 ยูโร ได้มาไม่เยอะ เพราะเรทค่อนข้างโหด

ออกจากสนามบินมาก็ไปซื้อซิมอินเทอร์เน็ต 20 GB ราคา 7 ดอลลาร์ จากนั้นเรียกสามล้อผ่านแอป Pass App (ที่นี่นิยมใช้กันมากเหมือน Grab บ้านเรา) ต้องเดินออกมานิดนึงถึงจะเจอรถ

ที่พักอยู่ห่างสนามบินประมาณ 11 กิโลเมตร แต่รถติดพอควร เลยนั่งกันยาวหน่อย ค่ารถแค่ 12,000 เรียล (ประมาณ 3 ดอลลาร์) ถือว่าไม่แพงเลย

(เพิ่มเติม…)