A Legend of Travel
เช้าหลังชมแสงอาทิตย์แรกสะท้อนเงาภูเขาเหมยลี่ในเต๋อชิง เราออกเดินทางต่อไปยังจุดหมายใหม่ อุทยานย่าติง ดินแดนที่หลายคนเรียกว่า “แชงกรีล่าแห่งสุดท้าย”
เส้นทางวันนี้ยาวไกล เรานั่งรถผ่านหุบเขาและลำน้ำมากมาย ข้างทางค่อย ๆ เปลี่ยนจากต้นไม้ใบเขียวเป็นสนสูงและทิวเขาสลับซ้อน บางช่วง อาฉี ไกด์ของเรา ชี้ไปที่แม่น้ำสายหนึ่งแล้วบอกว่า “นั่นคือต้นน้ำของแม่น้ำโขง” แม่น้ำสายเดียวกับที่ไหลผ่านบ้านเราในภาคอีสาน ผ่านลาว ผ่านเขมร จนออกทะเล
(เพิ่มเติม…)เราเริ่มต้นการเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิ ด้วยสายการบินไทย มุ่งหน้าสู่ คุนหมิง เมืองหลวงของมณฑลยูนนาน
ไฟลท์บินใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงครึ่ง ถึงสนามบิน ฉางสุ่ย ของคุนหมิง ทุกอย่างผ่านไปค่อนข้างราบรื่น โดยเฉพาะเรื่องวีซ่ากรุ๊ปที่ได้รับตัวจริงเรียบร้อย ผ่านตม.ไวมาก ไม่ถึงสิบห้านาที แต่…ต้องมารออีกเกือบชั่วโมงตรงสายพานกระเป๋า เพราะแม้จะเรียงกระเป๋าเป็นระเบียบสุด ๆ แต่กว่าจะหมุนมาก็เล่นเอารอลุ้นกันไปหลายตลบ
(เพิ่มเติม…)
หนึ่งในความทรงจำที่หอมกรุ่นไม่แพ้กลิ่นข้าวในกระทะร้อน ๆ ก็คือการได้ลิ้มลอง พิลาฟ (Plov) หรือที่บางคนเรียกว่า ออช (Osh) ซึ่งถือเป็นอาหารประจำชาติของอุซเบกิสถาน ไม่ว่าเราจะเดินทางผ่านเมืองหลวงอย่างทาชเคนท์ เมืองเก่าแก่แสนคลาสสิกอย่างบุคคารา หรือซามาร์คันด์ที่เต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์ของเส้นทางสายไหม… Plov ก็ปรากฏอยู่แทบทุกมื้อของผู้คนที่นี่
(เพิ่มเติม…)
วันสุดท้ายที่นูกุส ฉันตื่นขึ้นมาเวลาเดิม หลังจากหลับสนิทตลอดคืนด้วยฤทธิ์ทิฟฟี่สองเม็ด แต่ยังรู้สึกปวดหัวหนึบๆ จากลมแรงและแดดที่แผดเผาเมื่อวาน
อาหารเช้ายังเหมือนเดิม กินมา 3 วัน กำลังพอดีเกือบเริ่มเบื่อแล้ว แต่ก็เข้าใจว่ามื้อเช้าสำคัญ โดยเฉพาะเมื่อเที่ยวคนเดียว ไม่รู้ว่ามื้อต่อไปจะได้กินเมื่อไหร่
วันนี้โรงแรมเปลี่ยนพนักงานต้อนรับเป็นหนุ่มหน้าใหม่ ดูพูดมากกว่าคนก่อนที่เงียบขรึมและเรียบร้อยดี ฉันเคลียร์ค่าห้องโดยจ่ายเป็นเงินซอม ส่วนค่าทัวร์สามารถจ่ายเป็นดอลลาร์ได้—อะไรของเขากันเนี่ย?
(เพิ่มเติม…)
เส้นขอบฟ้าทอดยาวไร้สิ้นสุด เหนือผืนทะเลทราย Aralkum ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมหาสมุทรน้ำเค็มอันกว้างใหญ่ ทุกสิ่งรอบตัวเงียบงัน มีเพียงสายลมพัดพาฝุ่นทรายเค็มกระจายไปทั่วบริเวณ อารัลกุม—ทะเลทรายที่เกิดจากการสูญหายของทะเลอารัล เป็นอนุสรณ์แห่งความผิดพลาดของมนุษย์ ที่แทรกแซงธรรมชาติด้วยความประมาท
(เพิ่มเติม…)
Nim Journey 