Nim Journey

ฉันยังจำวันนั้นได้ดี—วันที่ฉันตัดสินใจจะเดินเขาเป็นครั้งแรก ด้วยความตื่นเต้นและความไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับกิจกรรมนี้ ฉันจัดแจงซื้ออุปกรณ์ใหม่หมด ทั้งเสื้อกันฝน เสื้อกันหนาว และรองเท้าเทรคกิ้ง ซึ่งแต่ละอย่างก็มีราคาสูงจนน่าตกใจ โดยเฉพาะไม้เท้าเทรคกิ้งที่ต้องซื้อเป็นคู่ในราคาห้าพันบาท ฉันลองขอซื้อเพียงข้างเดียว แต่ทางร้านกลับไม่ยอมขาย ซึ่งทำให้ฉันอดแปลกใจไม่ได้ว่า อุปกรณ์พวกนี้ทำไมถึงแพงขนาดนี้กันนะ? แต่ที่น่าตกใจกว่าคือ ฉันบ้าจี้ซื้อมาทั้งหมดแบบไม่ลังเล!

แต่แล้วการเดินเขามองโกเลียของฉันกลับกลายเป็น “ทัวร์นั่งรถตะลุยทุ่งหญ้า” เสียมากกว่า เดวิด ไกด์ของเราให้คำมั่นว่าเราจะได้เดินจริง ๆ สัก 12 กิโลเมตร และนั่นก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของบทเรียนแรกในการเดินเขาของฉัน

(เพิ่มเติม…)

ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตาของมองโกเลีย รถแวนรัสเซียสี่คันจอดเรียงกันรอรับพวกเรา หนึ่งคันเป็นรถเสบียงสำหรับบรรทุกข้าวของและอุปกรณ์ที่จำเป็น อีกสามคันเป็นพาหนะหลักสำหรับพาพวกเราลุยเส้นทางที่แทบไม่มีถนนให้เห็น ฉันมองดูเจ้ากระป๋องเหล็กเหล่านี้ด้วยความรู้สึกกึ่งเอ็นดู กึ่งตื่นเต้น รถหน้าตาโบราณคลาสสิกแต่บึกบึนราวกับสร้างมาเพื่อฝ่าฟันทุกสภาพอากาศบนโลก มันทั้งเท่ ทั้งวินเทจ และแน่นอนว่ามันเหมาะเจาะกับทริปมองโกเลียของเราสุดๆ

(เพิ่มเติม…)

เริ่มต้นการเดินทาง… หรือแค่ปล่อยให้มันพาเราไป

รถแวนรัสเซียสี่คันกำลังตะลุยไปบนทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา ไม่มีถนน ไม่มีเส้นทางที่แน่นอน มีเพียงทิศทางคร่าวๆ ที่ไกด์ของเรา “เดวิด” กำหนดขึ้นในแต่ละวัน วันนี้เขาบอกว่าเราจะไปดู ibex พรุ่งนี้อาจไปทะเลสาบ มะรืนขึ้นเขา แต่ก็ไม่มีอะไรแน่นอน แผนเปลี่ยนแปลงได้เสมอ หลังจากที่พวกเราพบว่าสัตว์ป่าล้มตายบนเส้นทางขึ้นเทือกเขาอัลไตเมื่อสองสามวันก่อน ทางการกลัวว่าจะมีโรคระบาดและไม่อนุญาตให้เราผ่านไป

ในเมื่อเส้นทางเดิมถูกปิด เราก็ปล่อยให้การเดินทางพาเราไปพบกับสิ่งที่ไม่คาดคิดกันดีกว่า พวกเรานั่งคุยกันบนรถ หัวเราะเฮฮา ทุกครั้งที่ไกด์จอด เราก็ลงไปสัมผัสกับสถานที่นั้น ไม่ว่าจะเป็นลำธาร ทุ่งหญ้า หรือทะเลสาบใสแจ๋ว ทุกวันเหมือนเป็นการสำรวจโลกใหม่ โลกที่เราไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องมีจุดหมายปลายทางที่แน่นอน ขอแค่เปิดใจและปล่อยให้ธรรมชาติทำหน้าที่ของมัน

(เพิ่มเติม…)

การเดินทางครั้งนี้ พวกเราวางแผนกันมาเป็นปี ด้วยความตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไปสัมผัสเทือกเขาอัลไตในมองโกเลียให้ได้ แต่เมื่อเดินทางมาถึง ทุกอย่างกลับต้องเปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหัน อุทยานแห่งชาติ Tavan Bogd ถูกปิด เนื่องจากเจ้าหน้าที่กังวลเกี่ยวกับเหตุการณ์วัวตายในพื้นที่ ซึ่งอาจนำไปสู่โรคระบาด พวกเราจึงต้องปรับแผนกันใหม่อย่างสิ้นเชิง

แทนที่จะเดินเขาตามที่ตั้งใจไว้ พวกเรากลับกลายเป็นนักเดินทางเร่ร่อนอย่างแท้จริง ขับรถลัดเลาะไปตามทุ่งหญ้าสเต็ปป์อันกว้างใหญ่ มีฉากหลังเป็นขุนเขาสูงเสียดฟ้า ยอดปกคลุมด้วยหิมะ ทะเลสาบน้อยใหญ่กระจายตัวอยู่ทั่วไป ราวกับอยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง พวกเราเคลื่อนย้ายที่พักทุกวัน ไม่ต่างจากชนเผ่าเร่ร่อนของมองโกเลีย ต้องเผชิญทั้งอากาศร้อน ลมแรง หนาวเหน็บ ฝนตกโปรยปรายไปจนถึงพายุฝนกระหน่ำหนัก ท้องฟ้าเปลี่ยนจากครึ้มมืดเป็นใสกระจ่างในพริบตา

(เพิ่มเติม…)