Nim Journey

เมื่อพูดถึงชาวมองโกล ภาพแรกที่เรามักนึกถึงคือชายหญิงในชุดเดล (Deel) สีสันสดใส ควบม้าผ่านทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ม้าเป็นมากกว่ายานพาหนะสำหรับพวกเขา—มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เป็นเพื่อนคู่ใจ เป็นสัญลักษณ์ของเสรีภาพบนผืนแผ่นดินที่ไร้ขอบเขต

แต่สิ่งที่ฉันค้นพบระหว่างเดินทางผ่านท้องทุ่งมองโกเลีย คืออีกหนึ่งสัตว์คู่ใจที่สำคัญไม่แพ้กัน—สุนัข

มองโกเลียตะวันตกยังคงเป็นดินแดนแห่งความทรงจำสำหรับฉัน มีเรื่องราวมากมายที่เก็บบันทึกไว้ และวันนี้ฉันอยากเล่าถึงขนมพื้นเมืองและเหล้านมม้าที่ได้มีโอกาสลิ้มลอง พร้อมกับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากครอบครัวชาวมองโกลใจดีที่เราได้พบเจอระหว่างทาง

แม้แต่มาร์โคโปโลยังบันทึกไว้ในการเดินทางของเขาว่า กุบไลข่าน ข่านผู้ยิ่งใหญ่แห่งมองโกลก็เลี้ยงนกอินทรี แสดงให้เห็นว่าธรรมเนียมนี้มีมายาวนานนับศตวรรษ โดยเฉพาะในหมู่ชาวคาซัคและชนเผ่าเร่ร่อนในเอเชียกลางที่สืบทอดศิลปะแห่งการล่านี้จากรุ่นสู่รุ่น

ฉันยังจำวันนั้นได้ดี—วันที่ฉันตัดสินใจจะเดินเขาเป็นครั้งแรก ด้วยความตื่นเต้นและความไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับกิจกรรมนี้ ฉันจัดแจงซื้ออุปกรณ์ใหม่หมด ทั้งเสื้อกันฝน เสื้อกันหนาว และรองเท้าเทรคกิ้ง ซึ่งแต่ละอย่างก็มีราคาสูงจนน่าตกใจ โดยเฉพาะไม้เท้าเทรคกิ้งที่ต้องซื้อเป็นคู่ในราคาห้าพันบาท ฉันลองขอซื้อเพียงข้างเดียว แต่ทางร้านกลับไม่ยอมขาย ซึ่งทำให้ฉันอดแปลกใจไม่ได้ว่า อุปกรณ์พวกนี้ทำไมถึงแพงขนาดนี้กันนะ? แต่ที่น่าตกใจกว่าคือ ฉันบ้าจี้ซื้อมาทั้งหมดแบบไม่ลังเล!

แต่แล้วการเดินเขามองโกเลียของฉันกลับกลายเป็น “ทัวร์นั่งรถตะลุยทุ่งหญ้า” เสียมากกว่า เดวิด ไกด์ของเราให้คำมั่นว่าเราจะได้เดินจริง ๆ สัก 12 กิโลเมตร และนั่นก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของบทเรียนแรกในการเดินเขาของฉัน