Nim Journey

8 โมงเช้า สมาชิกทุกคนมาถึงด่านบ้านแหลมตามเวลาที่นัดหมาย ที่นี่เป็นด่านถาวรข้ามแดนไทย-กัมพูชา 1 ในจำนวน 6 แห่ง (ข้อมูล: http://www.aseanthai.net/ewt_news.php?nid=2570&filename=index ) ในพื้นที่จันทบุรีมีด่านถาวร 2 แห่ง และจุดผ่อนปรนอีก 3 แห่ง ตอนนั้นก็แอบเสียวๆว่าจะไปเจอกันถูกสถานที่รึป่าวอยู่เหมือนกัน (ข้อมูล : https://mgronline.com/travel/detail/9520000090303)

เช้าวันนี้พวกเราน่าจะเป็นกลุ่มท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่กลุ่มเดียวที่เดินทางเข้ากัมพูชา ส่วนใหญ่จะมีเดินทางประปรายคน หรือสองคน นอกนั้นจะเป็นกลุ่มชาวบ้าน แรงงาน พ่อค้าแม่ค้า ที่เข้าออกกันเป็นประจำ เจ้าหน้าที่ทั้งไทยและเขมรบริการดีมาก เป็นกันเอง ทุกคนดูแปลกใจกันเล็กน้อยว่าทำไมมาเข้าทางนี้แทนที่จะไปเข้าทางปอยเปต ซึ่งเดินทางต่อไปเสียมราฐใกล้กว่า สะดวกกว่า เราต่อคิวเพื่อสแกนลายนิ้วมือ ถ่ายรูป ปั้มพาสปอร์ตแล้วก็แค่เดินลากกระเป๋าข้ามสะพานไปอีกฝั่งก็คือฝั่งกัมพูชา ที่นี่ต้องกรอกเอกสารนิดหน่อย แล้วปั้มตราเข้ากัมพูชา สำหรับฉันมันก็น่าแปลกหน่อยๆ ตรงที่ไม่มีการตรวจสิ่งของ ,x-ray กระเป๋าใดๆ แต่พอเจอไกด์ที่มารับกลับบ่นกันว่าวันนี้วุ่นวาย ต้องตรวจเยอะหน่อยเพราะช่วงนี้มีข่าวเรื่องฝ่ายค้านที่ประกาศว่าจะกลับมากัมพูชา ซึ่งพวกเราก็เห็นป้ายประกาศโชว์ใบหน้าเหล่านักการเมืองตรงบอร์ดทางเข้าอยู่ด้วย แต่ฉันว่าก็ไม่เห็นจะช้า และยุ่งยากอะไรเลย

แม้จะนั่งรถกันนานสักหน่อย แต่การเดินทางเข้าเขมรโดยให้ผ่านเมืองพระตะบอง ซึ่งเคยมีประวัติร่วมกับเมืองไทยในยุคสมัยหนึ่ง ก็เป็นสิ่งที่เติมเต็มให้ทริปนี้ทรงคุณค่ามากขึ้นอีกหลายเท่า

ที่เมืองพระตะบองเคยเป็นศูนย์กลางการปกครองเขมรส่วนในจากสยามในฐานะเป็นเมืองประเทศราช โดยความร่วมมือของชาวเขมร ซึ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าพระยาอภัยภูเบศร์ (แบน) ต่อมาเป็นต้นตระกูลอภัยวงศ์
เราเข้าไปชมตึกเก่าบริเวณที่ทำการศาลากลาง ซึ่งสร้างในสมัยพระยาคทาธรฯ(ชุ่ม) เจ้าเมืองคนสุดท้ายที่จ้างช่างจากอิตาลีมาสร้าง ตอนนี้จัดเป็นพิพิธภัณฑ์ มีคู่แต่งงานมาถ่ายภาพ wedding ที่นี่ด้วย เพราะความสวยงามภายในและภายนอกของอาคาร ตัวอาคารและสถานที่แสดงให้เห็นถึงความอู้ฟู่ ร่ำรวยของเจ้าของ ขนาดที่ไกด์เอ่ยปากว่า ก็ไม่รวยได้ยังไง เก็บภาษีไป แต่คงส่งให้ทางไทยไม่ครบ ฟังจากน้ำเสียงแล้วก็พอเดาได้ว่าทางเขมรคงไม่ค่อยชอบเจ้าเมืองกลุ่มนี้กันนัก อ่านประวัติมาหลายเล่มก็ไม่ค่อยมีเสียงชื่นชมจากฝ่ายชาวเขมรเลย

จากศาลากลางเราไปดูวัดดรัมรัยซอ 1 ใน 5 วัดที่สร้างในสมัยการปกครองแบบประเทศราช วัดนี้หลงเหลือสมบูรณ์ที่สุด ที่เหลือถูกเผาทำลายไปช่วงสงครามภายในเขมร วัดนี้ถูกจัดให้เป้นสถานที่เก็บเสบียงก็เลยรอดพ้นจาการถูกทำลาย ทางเข้าอุโบสถยังมีตราแผ่นดินสยาม สมัยรัชกาลที่ 5 อยู่บนซุ้มหน้าบัน ส่วนที่โดดเด่นของวัดคงเป็นรูปปูนปั้นที่อยู่รอบๆ ลวดลายโดดเด่น สวยงามลอยออกมาชัดเจนมาก ระหว่างยืนคุยกันตรงหน้าอุโบสถก็หันไปเห็นรูปตราพระแม่ธรณีบีบมวยผม ถูกสลักอยู่บนใบเสมาของวัด ซึ่งเป็นตราของพรรคประชาธิปัตย์ที่นายควง อภัยวงศ์เป็นผู้ก่อตั้ง ยิ่งทำให้เห็นว่าเมืองพระตะบองมีความเกี่ยวพันกับไทยอยู่มากทีเดียว

ที่มา :  https://www.sarakadee.com/2010/10/22/pratabong-siamreab-srisopon/2/ 

ใกล้ๆร้านอาหารที่เราไปทานกลางวันบรรยากาศดีแม้วันนี้แดดจะแรงไปหน่อย แต่ตัวตึกเก่าสมัยฝรั่งเศสยังมีให้เห็นอยู่ ไกด์บอกว่าเมืองพระตะบองเป็นเมืองที่หลงเหลือสิ่งก่อสร้างยุคอาณานิคมมากที่สุดในเขมร ฉันมองออกไปพบว่า บรรยากาศและตัวตึกแบบนี้ก็คล้ายๆกับเมืองจันท์อยู่บ้าง บางตึกของเราถูกรื้อออกไปหลายตึกด้วยความทรุดโทรมตามกาลเวลา
เมืองพระตะบองยังเป็นเมืองอู่ข้าวอู่น้ำของเขมร เป็นแหล่งเพาะปลูกข้าวพื้นที่ใหญ่ที่สุด เราเห็นพื้นที่นา สวนผัก ผลไม้ เช่นเงาะ ทุเรียน แต่ก็ยังนำเข้าผลไม้จากจันท์เข้ามามากและเป็นที่นิยมของชาวเขมรมากกว่าของทัองถิ่น
ฉันบอกว่าพระตะบองอาจคล้ายกับจันทบุรี แต่ไกด์แย้งและบอกว่าเมืองพระตะบองมีความคล้ายกับเมืองสุพรรณบุรีของไทยมากกว่า เพราะที่นี่นอกจากมีพื้นที่นาข้าวมาก ยังเป็นเมืองศิลปินนักร้องอีกด้วย สมัยก่อนนักร้องเขมรที่โด่งดังมักมาจากเมืองนี้ ยังมีรูปคนดังยุคเก่าติดอยู่ที่ศาลากลางอภัยภูเบศที่ไกด์ชี้ให้เราดูขณะเดินชมอยู่ในตึกศาลากลาง คงออกแนวศิลปินลูกทุ่งยุคก่อนของเรา ภูมิประเทศที่คล้ายกันก็ทำให้ท่วงทำนองชีวิตคล้ายกันได้

สองข้างทางจากด่านไปถึงพระตะบอง และจากพระตะบองไปถึงเสียมราฐเป็นทุ่งนาโล่ง มีชุมชนบ้านคนเป็นช่วงๆ ถนนสองเลน เล็กๆ สภาพถนนยังไม่ดีนัก และการขับขี่ของคนต่างจังหวัดที่ยังมีรถเก่าๆ ประกอบกับการขับตามกฎจราจรที่ทำความเร็วไม่มาก ทำให้เราใช้เวลานั่งรถกันนานสักหน่อย ในเส้นทางนี้ แต่ได้ชื่นชมบรรยากาศสบายๆสีเขียว ก็ชื่นใจดี เหมือนนั่งมองชีวิตไทยๆที่ย้อนยุคไป 30 ปีก่อน

ห้วงเวลาที่คล้ายถูกหยุดไว้ บ้านหลังเก่า บรรยากาศไม่พลุกพล่านเกินไป นักท่องเที่ยวยังไม่มาก แต่มีร้านอาหารอร่อย ร้านกาแฟดีดี ทำให้พระตะบองมีเสน่ห์จนอดคิดไม่ได้ว่าถ้ามีเวลาว่างๆก็น่ามานั่งเล่น นอนเล่น สบายๆสัก 2-3 วัน เบื่อๆอยากๆก็ออกกำลังด้วยการไปเที่ยวปราสาทหินที่เก่าแก่ยัอนหลังไปเกือบพันปีให้ขึ้นไปออกแรง ชื่นชมบรรยากาศป่าหนาทึบรอบๆเช่น ปราสาทบานอนทึ่เราไป ไกด์บอกว่ายังมีปราสาทหินอีกหลายแห่งในพระตะบอง ฟังดูแล้วน่าสนใจดี กิจกรรมที่นักท่องเที่ยวชอบอีกอย่างคือไปนั่งรถไม้ไผ่บนรางรถไฟ ซึ่งปรับมาจากวิถีชาวบ้านที่ใช้รางรถไฟเก่าในการเดินทางไปมาหาสู่กัน (โนรี)

พระตะบองจึงเป็นเมืองที่ต้องลองมา แล้วเชื่อว่าหลายคนจะหลงรักที่นี่ ขนาดว่าฉันไปมาแค่ครึ่งวัน ก็ยังติดใจจนอยากหนีไปเที่ยวอีกสักครั้ง นอนสักคืนให้ชื่นใจ