Nim Journey

เช้านี้ ฉันตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบของโฮสเทล ที่นี่ดูเหมือนจะมีแค่ฉันเพียงคนเดียวที่ยังไม่ได้ออกไปไหน หรือบางทีสมาชิกคนอื่นอาจจะออกไปเที่ยวกันหมดแล้วก็ได้ ฉันไม่มีแผนการเดินทางที่แน่นอนในวันนี้ เลยตั้งใจจะใช้เวลาทั้งวันไปกับการ สำรวจ Irkutsk—เมืองที่ได้รับฉายาว่า “ปารีสแห่งไซบีเรีย”

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เราจะพบเห็นผู้คนที่มีหน้าตาแบบชาวเอเชียในดินแดนอันห่างไกลเช่นนี้ แม้ว่าที่นี่จะอยู่ภายใต้การปกครองของรัสเซีย ดินแดนทุ่งหญ้าแห่งนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิมองโกลในยุครุ่งเรือง เมื่อมองโกลเสื่อมอำนาจลงและรัสเซียทางตะวันตกสามารถปลดแอกจากข่านมองโกลได้ รัสเซียจึงเริ่มขยายอิทธิพลเข้าสู่ดินแดนทางตะวันออก ซึ่งเต็มไปด้วยทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ เป้าหมายคือการครอบครองพื้นที่ให้มากที่สุด

เสียงล้อเหล็กเสียดสีกับรางรถไฟเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง เฝ้าสังเกตโลกภายนอกที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปช้าๆ ตามจังหวะการเดินทางของขบวนรถไฟ รถไฟสายนี้ไม่ได้พาฉันไปเพียงจุดหมายปลายทาง แต่มันกำลังพาฉันซึมซับเรื่องราวของผู้คน สถานที่ และวิถีชีวิตที่ฉันไม่เคยพบเห็นมาก่อน

รถตู้นอนแบ่งเป็นเตียงบนล่างสี่เตียง ภายในห้องมีขนาดพอๆ กับรถไฟที่ฉันเคยนั่งจากเฉินตูไปลาซา แต่ทางเดินด้านนอกแคบกว่าและไม่มีเก้าอี้ให้นั่งเล่น ทำให้ผู้โดยสารส่วนใหญ่เลือกหมกตัวอยู่ในห้องของตัวเอง รถไฟมีตารางเวลาบอกจุดแวะและเวลาหยุดแต่ละสถานี เขียนเป็นภาษารัสเซียทั้งหมด ฉันต้องใช้เวลาพอสมควรในการทำความเข้าใจกับมัน

เสียงล้อเหล็กกระทบกับรางรถไฟดังเป็นจังหวะกึกกัก สอดคล้องกับจังหวะหัวใจของฉันที่เต้นแรงด้วยความตื่นเต้น ฉันยืนอยู่ที่สถานี Yaroslavlsky Station ในมอสโก พร้อมเป้หลังใบโตและถุงเสบียงที่บรรจุขนมปัง ชีส นม ช็อกโกแลต และหมูสวรรค์จากเมืองไทย ทุกอย่างดูหนักหน่วง แต่หัวใจกลับรู้สึกเบาสบาย เพราะความตื่นเต้นที่กำลังจะได้เริ่มต้นการเดินทางข้ามทวีปด้วยรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย—เส้นทางในฝันของนักเดินทางหลายคน แม้ว่าจะเดินทางเพียงลำพัง แต่ฉันก็พร้อมแล้ว