Nim Journey

อาจจะเคยนั่งรถเฉียดไปเฉียดมาแถวอุบลบ้าง แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ต้องนับหนึ่งกับจังหวัดอุบลราชธานี ฉันไม่ค่อยแปลกใจกับความเป็นเมืองใหญ่ของอุบลนัก เพราะรู้ว่าที่นี่เป็นศูนย์กลางความเจริญของแถบอีสานใต้ พ่วงด้วยการเป็นจังหวัดที่อยู่ติดชายแดน ซึ่งสมัยนี้การท่องเที่ยว และสาธารณูปโภคก็เพียบพร้อม แต่ถึงอย่างนั้นอุบลก็เปิดหูเปิดตาให้กับการมาถึงได้หลายเรื่อง นับตั้งแต่ของฝากริมทางอย่างซาลาเปา ที่เห็นขายกันเป็นแถวริมถนน จนอดไม่ได้ต้องแวะลงไปซื้อมาชิม ความอากาศดี เย็นสบาย เพราะมาช่วงหน้าหนาว แต่ทั้งของฝาก บรรยากาศที่แทรกซึมเมื่อเดิมผ่านในเมือง ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่เชียงใหม่ จนต้องคอยเตือนตัวเองว่า “ตอนนี้อยู่อุบล ถิ่นอีสาน”

เราชอบการขับรถเที่ยวไปกันเอง นั่งคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ทำให้ได้ความรู้วิถีชาวบ้าน คราวนี้ได้รู้จักลูกกระบกที่แม่ชอบกิน ว่ามีที่มาที่ไปยังไง ตามวิถีดั้งเดิม ชาวนา ชาวไร่มักจะนำวัว ควายไปเลี้ยงใต้ต้นกระบก ได้ประโยชน์ทั้งเป็นอาหาร และยังได้เม็ดกระบกที่คายออกมา นำมาคั่วให้แห้งให้คนสามารถทานเล่นอิ่มท้องได้ด้วย เราแซวกันว่าลูกกระบก ก็คล้ายๆกาแฟขี้ช้าง ถ้าเอากิมมิคนี้มาต่อยอด ลูกกระบกจะราคาแพงได้มั๊ยนะ