Nim Journey

อากาศเริ่มแจ่มใสมากขึ้นเมื่อเราเดินผ่านป่าสมบูรณ์จาก Himalaya ไป Deaurali (3200 M.) และทิวทัศน์สองข้างทางก็เริ่มเปลี่ยนเป็นบนเขาสูง ไม่มีต้นไม้ใหญ่ให้ความร่มรื่นเช่นเส้นทางที่ผ่านมา แต่กลับเห็นวิวที่เปิดโล่ง ภูเขาหิมะตรงหน้าเราตระหง่าน สูงใหญ่ในสายตาของนักเดินทาง เส้นทางเริ่มมีหิมะน้ำแข็งประปรายทำให้เราต้องเดินอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวลื่นล้มเจ็บก้น

ยิ่งสูงยิ่งหนาว เป็นเรื่องจริงของที่นี่ทั้งสภาพอากาศ และ ความเบาบางของอากาศทำให้เราเหนื่อยง่าย ยิ่งเดินขึ้นไปก็ยิ่งได้เจอเส้นทางหิมะที่ตกลงมาทิ้งร่องรอยหิมะสีขาวให้เราได้เดินย่ำผ่านด้วยความระมัดระวัง เส้นทางวันนี้โหดพอดีแต่ก็แปลกตาสำหรับคนไทยเมืองร้อนที่ไม่คุ้นเคยกับหิมะ ฉันเดินไปตื่นเต้นไป ระวังตัวไป บางช่วงได้เดินคนเดียวทิ้งห่างจากเพื่อนๆ ให้เรามีเวลาได้ชื่นชม รื่นรมย์กับวิวสวยๆ หรือไม่ก็หยุดพัก นั่งพัก แต่ก็ไม่ควรพักนาน เพราะจะทำให้ขาแข็งขี้เกียจเดินต่อ จากนั้นก็เดินต่อไป เกือบบ่ายสอง เรามาถึง MBC เบสแค้มส์ของนักไต่เขาที่จะไปพิชิตยอดมัชฉาปุรณะ ไกด์รอเราอยู่บนโน้น “ทำไมมันสูงนักวะ” ฉันนึก และเมื่อมองเห็นบันไดทางขึ้นที่ชันสุดๆ เป็นด่านสุดท้ายก่อนจะถึงเกสเฮ้าส์ที่ไกด์ซานโต๊ส จะพาเรามาทานอาหารกลางวันตอนบ่ายสอง เวลานั้นหิวก็หิว แต่ฉันต้องใช้แรงตะเกียกตะกายขึ้นบันไดต่อไปอีกเฮือก สองเฮือก เกือบสามเฮือก เพราะต้องหยุดพักเป็นหย่อมๆ ถึง 3 หนได้ กว่าจะพาตัวเองอันแสนเหนื่อย เข้าไปในร้านอาหาร วางกระเป๋าได้ฉันขอทุ่มตัวแรงๆยืดแข้ง ยืดขาบนที่นั่งในร้านทันที พร้อมๆกับฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาสำหรับวันนี้ ในตอนบ่าย ตรงเวลาจริง จริง

เพื่อนๆที่เหลือเริ่มตามเข้ามา ฉันแอบมองผ่านหน้าต่าง และทุกคนก็ออกอาการเดียวกันทุกคนเมื่อเห็นบันไดที่จะพาตัวเองขึ้นมาบนเกสเฮ้าส์แห่งนี้ แอบหยุดพักกันคนละหลายรอบ และมานอนแผ่หรากันบนเกสเฮ้าส์เหมือนกันเลย :) เราใช้เวลาทานอาหารกันประมาณ 1 ชั่วโมง แล้วก็ออกเดินทางต่อเพื่อไปยังเป้าหมายของวันนี้ และเป้าหมายของทริป เพื่อมุ่งหน้าสู่ ABC ใจของฉันไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากมายนอกจากคิดว่า เรากำลังจะเดินขึ้นอีกเฮือกสุดท้าย ไปถึงที่นั่น แล้วพรุ่งนี้ถ่ายรูปกับป้ายอันนั้น แล้วจากนั้นจะได้เดินลงกันซะที น่าจะเหนื่อยน้อยกว่า สองสามวันที่ผ่านมา ภาระกิจใหญ่ของฉันกำลังจะเรียบร้อยแล้ว ส่วนไอ้ poonhill เดี๋ยวค่อยว่ากัน เพื่อนๆอาจไม่อยากไปกันแล้วก็ได้ อย่างมากก็กลับไปเดินเล่น นั่งเล่นที่โพครา หรือกาฎมัณฑุ มีเพื่อนบางคนที่ยังไม่เคยมาเที่ยวนี่นา เอ้า ไอ้นิ่มไปกัน
แล้วเราก็ออกเดินกันต่อ หันไปถามไกด์อีกทีซิ “กี่ชั่วโมงถึง”
“สองชั่วโมงครึ่งหรือมากกว่านั้น” ไกด์ตอบ
‘โอเค สามชั่วโมงแหง ตอนนี้บ่ายสาม ถึงABC ก็คงราวๆ หกโมงเย็น เกือบมืด อีกตามเคย แต่ก็ยังดีกว่าเมื่อวานนี้’ ฉันคิด

จาก MBC ไป ABC เราต้องเดินผ่านเส้นทางที่หิมะปกคลุมขาวโพลนไปหมด เขาสูงใหญ่รอบด้านโอบล้อมเราไว้ด้วยสีขาว เราเดินๆ จ้ำๆกันไป ซักพักก็เริ่มทิ้งห่างแบ่งเป็น 2-3 กลุ่มย่อย ยอมรับว่าค่อนข้างตื่นเต้นกับวิวที่เราเดินผ่าน เรามีจุดหมายปลายทางอยู่ข้างหน้า พยายามมองถึงความแตกต่างของยอดแต่ละยอด คะเนเอาว่านั่นคือยอดหางปลามัจฉาปูชเร ยอดนี้น่าจะ Annapurana South แล้วไกด์ก็ชี้ไปรอบๆว่า นั่น Annapurna I,II III,IV  นั่นชื่อโน้นนี้ นั้น  แต่สุดท้ายก็ได้แต่อือๆ ออๆ เพราะจำไม่ได้หรอกค่ะ เอาเป็นว่าเมื่อไหร่จะถึงซะทีคะ เดินมานานแล้วนะ เราหยุดพักสั้นๆ แอบรื่นรมย์ชมวิว วันนี้โชคดีมากถึงมากที่สุด สายฝนที่ทำท่าจะตกหนักในช่วงบ่ายๆ ตอนเรามาถึง MBC ก็เบาบางลง มีบางช่วงที่ต้องหยิบเสื้อกันฝนมาใส่บ้าง แต่ฝนวันนี้ไม่โหดร้าย รุนแรงนัก แต่ฟ้าที่กำลังใกล้มืดนี่ซิ ที่ทำให้เราต้องเร่งฝีเท้าเพื่อไปให้ถึง เบสแค้มป์ให้เร็วที่สุด โดยการเดินในช่วงนี้ทุกคนเดินได้ช้าลง เพราะจะเหนื่อยง่ายกว่าปกติ และทุกคนก็พยายามที่จะไม่หักโหมกับร่างกายมากเกินไป เพราะไม่งั้นอาจจะต้องเดินลงสู่พื้นที่ต่ำอย่างรวดเร็ว ถ้าอาการแพ้ความสูงเกิดขึ้นกับใครก็ตามเช่นสาวชาวจีนที่รีบเดินสวนลงไปในช่วงเย็น เพราะมีอาการ AMS ทำให้ต้องรีบเดินกลับลงไปทันที
คำว่า “ใกล้ตา ไกลตีน” ใช้กับการเดินช่วงนี้ได้อย่างดี หลังจากไกด์ชี้ให้ดูปลายทางหลังคาสีฟ้าของเกสเฮ้าส์ที่ดูไม่ไกลนัก แต่ก้าวเดินยังไงก็ไม่ถึงซักที หลังคาสีฟ้ายังไกลลิบในสายตาของเรา เดินจนเหนื่อยก็ไม่ใกล้ปลายทางนั้น จากจุดที่ไกด์ชี้ให้ดูเหมือนจะเดินอีกแค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึง แต่ปรากฎว่าเราเดินอีกกว่าชั่วโมงจึงจะพาร่างของเราไปถึงที่นั่นได้ โดยที่ใจน่ะไปรออยู่ตรงเกสเฮ้าส์ตั้งนานสองนานแล้ว

พอเห็นป้ายสีเหลืองตรงหน้า ฉันแทบจะวิ่งไปกอดเสา เรียกให้เพื่อนที่ตามมาติดๆช่วยมาถ่ายรูปกับสัญญลักษณ์นี้โดยทันที แล้วรีบหันไปบอกให้ไกด์เดินย้อนกลับไปรับเพื่อนที่เหมือนจะยังตามอยู่ห่างๆ เพราะฟ้ามืดลงเรื่อยๆ หากไม่มีคนนำทางมีสิทธิ์หลงงงงันกันไปได้ และไม่แน่ใจว่าข้างหลังมีใครอาการเป็นอย่างไรบ้าง ซึ่งในที่สุดทุกคนก็มาถึงปลายทางที่ ABC โดยสภาพเรียบร้อยรอดปลอดภัยทุกคน
คืนนั้นฉันและเพื่อนอีกคนขอโบกมือลาเข้านอนทันที ส่วนที่เหลือยังมีแรงไปปาร์ตี้มาม่าในห้องอาหารกันต่อ เพราะรู้สึกไม่หิวเนื่องจากวันนี้ทิ้งช่วงจากอาหารกลางวันไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง และอยากจะนอนสบายเย็นๆที่ ABC ให้คุ้มค่า คือว่าไม่เน้นดูดาว นับดาว ถ่ายดาว สูดอากาศในที่ที่มาถึง หรือไม่รู้สึกว่าโรแมนติกใดๆจากเสียงเรียกของภูเขาดังเช่นใครที่บรรยาย พรรณนาไว้ รู้อย่างเดียวอยากนอนในอ้อมกอดของ Annarpurna เป็นที่สุด 555 ภายในถุงนอนอุ่นๆ คืนนี้จำได้ว่านอนสบายที่สุดคืนนึงเลยค่ะ ไม่ได้ลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำตอนกลางดึกด้วย

แสงแรกยามเช้ามาแว่บๆ แล้วจากไปอย่างรวดเร็ว ฉันออกไปพบกับหิมะที่กลายเป็นน้ำแข็งหน้าห้องนอน แล้วเดินย่ำหิมะผ่านขึ้นไปด้านบนเพื่อชมวิว แม้จะปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวไปหมด แต่อากาศเช้านี้ก็ไม่ได้หนาวเย็นทรมานมาก เพราะไม่มีลมแรงๆมาพัดให้ทรมานร่างกาย แต่การเดินย่ำหิมะหนาๆต่างหากที่ทำให้การเดินรอบๆลำบากมากกว่า

ซานโต๊ส ไกด์ของเรานัดเวลา 8.30 น. ให้เราพร้อมออกเดินทาง เราก็ตรงเวลาดี ตอนออก แต่ไปเสียเวลามากมายเกือบชั่วโมงเพื่อถ่ายรูปหน้าป้ายสีเหลือง เช้าวันนี้อากาศดีเช่นเคย อากาศสดใสตอนเช้าๆหิมะสีขาวโพลนไปทั่วทั้งเทือกเขาทำให้ฉันตื่นเต้นมากมาย ก็บ้านเราไม่มีหิมะนี่นา เห็นที่ไหนยังไงก็ยังตื่นตาตื่นใจ กับภาพสวยๆตรงหน้า และยิ่งเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่วันนี้เรามาถึงที่ปลายทางที่ตั้งใจได้ด้วยสองเท้าของเรา พร้อมกันกับเพื่อนๆทุกคนโดยไม่มีใครเป็นไร ทุกคนสุขภาพแข็งแรงบ้าพลังกันมาก แม้ว่าบางคนอาจจะงง งง ว่ามาทำไรที่นี่กัน แต่สิ่งที่ทุกคนได้ไปในวันนั้นคือความภูมิใจที่เราสามารถทำได้ ความงามตรงหน้าเป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆที่มอบให้ สำหรับทุกคนนี่ครั้งแรกที่ได้พิสูจน์บางอย่างในตัว บางคนอาจจะเป็นก้าวต่อไป และเป็นแรงบันดาลใจสู่การเดินเทรลที่สอง ที่สามตามมา แต่ฉันเชื่อว่าครั้งแรกมันจะเป็นที่จดจำให้นึกถึงทุกครั้ง

หลังจากครั้งแรกที่ภาคภูมิใจได้เกิดขึ้น ซานโต๊สนำเราเดินกลับ ขากลับจาก ABC สู่ MBC ไม่ยากเย็นเหมือนดังขาขึ้นมาเมื่อวานนี้ ทางลงบางครั้งฉันยังมีเวลาสนุกสนานกับการวิ่งลงด้วยซ้ำ เราเดินลงไปเรื่อยๆ แต่ใช่ว่าขาลงจะไม่ต้องเดินขึ้น ยังต้องเหนื่อยๆแฮ่กๆ หอบฮั่กๆ กันต่อไปและยิ่งช่วงบ่าย ฝนมาตามนัดเหมือนเดิม อากาศหนาวแบบนี้ ฟ้าส่งลูกเห็บมาก่อนเลย ตื่นเต้นกันกับลูกเห็บที่ตกมาแทนฝน ซักพักเริ่มรู้สึกว่าลูกเห็บนี่มันทำให้มือที่โผล่ออกมาจากเสื้อกันฝนเจ็บแฮะ จากนั้นก็ตามมาด้วยฝน และยิ่งหนัก ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ
“โอ้ว ฉันไม่ควรดีใจเร็วไป ที่คิดว่าพิชิตมันได้แล้ว ยังมีขาลงที่หนักหนาไม่แพ้กันอีกนี่หว่า” ฉันคิดระหว่างเดินจ้ำตามไกด์เข้าสู่ป่าทึบเพราะปลายทางของเราวันนี้คือ Bamboo ซึ่งต้องเดินผ่านหลายหมู่บ้านอยู่เหมือนกัน ABC-MBC-Deurali-Dovan-Bamboo จากDeurali เส้นทางจะเป็นป่าทึบหนาแน่น ร่มรื่น แต่ถ้าผสมกับฝนที่ตกอย่างหนัก เรียกว่าหนักที่สุดที่เราได้ผ่านมา เส้นทางจึงเปลี่ยนเป็นโคลนลื่น ต้องเดินอย่างระมัดระวัง หลายกลุ่มมีปลายทางเหมือนเราที่ Bamboo แต่พอเจออากาศแบบนี้ หลายกลุ่มได้เปลี่ยนปลายทางมาเป็น Dovan บ้าง Deurali บ้าง แต่ไม่ใช่สำหรับเรา ที่ยังคงมุ่งมั่นเดินไปสู Bamboo อย่างบ้าคลั่งอยู่กลุ่มเดียว (ทำไมไม่รู้)

5 โมงเย็นแล้วเรา แต่เรายังมาถึงแค่ Dovan ด้วยสภาพเปียกแฉะไปทั้งร่าง เสื้อกันฝนช่วยได้มากในสถานการณ์แบบนี้ แต่การย่ำโคลนหนา ฝนตกไม่หยุด รองเท้ากันน้ำอย่างดี จาก Northface ก็เอาไม่อยู่ เพราะน้ำไหลลงจากกางเกง เข้ารองเท้าไปเรียบร้อยแล้ว กว่าจะไปถึง Bamboo ปาเข้าไปเกือบทุ่มครึ่ง ฝนยังตกไม่หยุดหย่อน สภาพเพื่อนร่วมทีมทุกคนย่ำแย่ไปตามๆกัน บางคนเริ่มไม่ไหวและงัดแผน 2 กลับโพครามาพูดคุยอย่างจริงจัง สำหรับฉันหลังได้อาบน้ำอุ่นอาการค่อยยังชั่วขึ้น แต่ยังกลุ้มใจกับรองเท้าเพื่อนร่วมทางคู่กายที่แฉะซะไม่มีดี เอาไงดีหว่า
คิดไม่ออกปล่อยมันไป อาบน้ำอุ่นสระผมเรียบร้อย ฉันหมายมั่นปั้นมือมากว่าขอสวยก่อนเพราะไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว ผมหนืดไปหมด หยิบไดร์เป่าผมมาเป่าผม เสียเงินก็ยอม เท่านั้นแหละ เสียบปลั๊กเป่าผม ไฟดับทั้งโรงแรม เรียบร้อยเวรกรรม แถมโดนค้อน โดนบ่นยกใหญ่ เพราะหนุ่มๆ กำลังติดละครโทรทัศน์กันงอมแงม ไฟดับพรึ่บ เสียอารมณ์ไปตามๆกัน โชคดี พอไม่เป่าไฟก็กลับมา ไม่งั้นอาจโดนรุมประชาทัณฑ์อยู่แถวนั้นเป็นได้

กลับมาสะบัดผมให้แห้งด้วยตัวเอง พร้อมประชุมต่อกับเพื่อนร่วมทริป แผน 2 กลับโพครา เพราะใจที่ไม่อยากสู้ต่อกับการเดินอย่างหนักติดๆกัน 3-4 วันอย่างที่ผ่านมาถูกหยิบยกขึ้นมาถกเถียงกัน เพราะอันที่จริงแล้ว poonhill ไม่ใช่เป้าหมายของเราในทริปนี้แต่ต้น แต่ถูกหยิบขึ้นมาถามความเป็นไปได้ และไกด์ก็บอกว่าสามารถทำได้ เราก็เลยเปลี่ยนแผนมาเดินทางแบบเส้นรอบใหญ่กัน หลังจากถกเถียงกันซักพักเราประนีประนอมกันด้วยการใช้แผน 3 ขยายวันเดินไปอีก 1 วันโดยไม่ต้องกลับโพคราเพื่อไปขึ้นรถบัสอีกวัน แต่ให้เหมารถตู้มารับเราเข้ากาฎมัณฑุในตอนเย็นเลย เพื่อจะได้มีเวลาเดินมากขึ้น  และขอให้ลดเวลาการเดินจากวันละ 7-8 ชั่วโมงต่อวันมาเป็นวันละ 5-6 ชั่วโมง โดยพรุ่งนี้ไม่ต้องเดินหนักมากเพื่อให้ทุกคนได้พักผ่อน และมีเวลาเรื่อยเปื่อยกับวิวสองข้างทางสบายๆ พรุ่งนี้เราจึงมีปลายทางแค่ที่ Chomrong ก่อน เผื่อไว้สำหรับแผนที 4 ถ้าไปพรุ่งนี้ยังไม่ไหวจริงๆ ค่อยคิดว่าจะหาทางกลับลงไปโพคราเลย
เฮ้อ…. สรุปเป็นแบบนี้ ซานโต๊สเอาใจไม่ถูกแหงเลย

แค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวค่อยมาตามกันต่อว่าพวกเราจะได้ไปต่อ หรือกลับไปลั๊ลลาล่องเรือที่ทะเลสาบเฟวา โพครากัน ตอนหน้าค่ะ

……………………………………………………………….

Day 5 Trekking Himalaya-Deurali-MBC-ABC 8 hrs.
Day 6 Trekking ABC-MBC-Deurali-Himalya-Dovan-Bamboo 8 hrs.